Biliyorum bir hayli depresif ama bu onun guzelligini degistirmiyor
Cok guzel bir Orhan Veli Kanik siiri



ben miyim bu şeylerin sahibi?kafamda bir çocuk var meraksız.iç alemim oyuncaktan farksız;odam,içime bir ayna gibi.bir ışık oyunu var tavanda.gölgeler seslerle birleşiyorve bir karga beynimi deşiyorazaplar kemirdigim bu anda..kardeşini öldürüyor kabil,içimde bir yalnızlık duygusu;ölüm kadar uzun yaz uykusu,sıkıntı ile geçen sahil...bağlanıyor bir iple bir sürüdüşünce köyleri birbirine,çöküyor herşeyin üzerinehülyam boyunca kurdugum köprü.ve doluyor sessiz,ordularımdurmadan,dinlenmeden odama;urbam içinde yatan adamahayretle bakıyor dört duvarım.kardeşini öldürüyor kabil,içimde bir yalnızlık duygusu;ölüm kadar uzun yaz uykusu,sıkıntı ile geçen sahil...düşüp yatağın dalgalarınagünlerce sürüyor bu yolculuk,durmadan akıtıyor bir olukkorkuyu sükutun mezarına.ve delirmenin tatlı vehminisessizlik odama dolduruyor,kargam hala başımda duruyorbulmakçün beynimin cehenneminikardeşini öldürüyor kabil,içimde bir yalnızlık duygusu;ölüm kadar uzun yaz uykusu,sıkıntı ile geçen sahil...dünyaya tek gelen insan gibiatlıyorum bir hint dağınagiriyor kafamın darlığınakimsesiz dünyaların sahibi.gidip,gidip gelmede aynı his,iskeleye ulaşmıyor çıma.dikiliyor ansızın karşımaboynum kalınlığındaki ceviz.kardeşini öldürüyor kabil,içimde bir yalnızlık duygusu;ölüm kadar uzun yaz uykusu,sıkıntı ile geçen sahil...